Bir öğretmen öldürüldü.

Bir haber geçti ekranlardan.

Kısa bir altyazı…

Birkaç saatlik öfke…

Sonra hayat devam etti.

Ama bir öğretmen öldüğünde sadece bir insan ölmez.

Bir sınıfın güveni ölür.

Bir çocuğun “büyüyünce ben de…” hayali yaralanır.

Bir annenin evladını emanet ettiği vicdanın içi kanar.

Öğretmen;

tahtaya yazı yazan değil, karanlığa ışık tutandır.

Ve biz bugün şunu sormalıyız:

Bir çocuk, bir öğretmeni öldürecek kadar ne yaşadı?

Bir toplum, bir öğretmeni koruyamayacak kadar neyi kaybetti?

Bu sadece bir asayiş haberi değildir.

Bu, değerlerimizin nabzıdır.

Şiddetin sıradanlaştığı,

saygının zayıfladığı,

öfkenin dil haline geldiği bir çağdayız.

Okullara güvenlik görevlisi koyarak vicdanı koruyamazsınız.

Kameralar takarak

merhameti büyütemezsiniz.

Eğer bir öğretmen sınıfta can veriyorsa,

o sınıfın duvarlarında sadece boya değil,

toplumun ihmali de vardır.

Bugün bir öğretmeni toprağa verdik.

Ama asıl korkmamız gereken şu:

Eğer bu haber de unutulursa,

işte o zaman gerçekten bir şey ölmüş olacak.

Ve o şey, bir insan değil…Bir milletin vicdanı olacak.