Televizyon ekranlarında uzun kuyruklar görüyoruz. Ellerinde poşetler dolusu boş şişeyle insanlar depozito iade noktalarında bekliyor. Haber bültenlerinde bunun adı "çevre bilinci" olarak anlatılıyor. Elbette öyledir. Doğayı korumak, geri dönüşümü teşvik etmek ve çocuklarımıza daha temiz bir gelecek bırakmak hepimizin ortak sorumluluğudur. Bu yönüyle atılan adım değerlidir ve desteklenmelidir.

Ancak bazen bir fotoğrafın anlattığı, söylenenden çok daha fazladır.

O kuyruklara dikkatle bakınca insanın aklına şu soru geliyor: Gerçekten herkes sadece çevre bilinci için mi orada? Yoksa bazıları için o bir lira; eve alınacak bir ekmeğin, çocuğun beslenme çantasına konacak bir meyvenin ya da akşam yemeğine eklenecek bir çeşidin karşılığı mı?

Belki de o kuyruklar iki gerçeği aynı anda anlatıyor.

Birincisi; toplum olarak çevre konusunda daha bilinçli olmaya başladığımız gerçeği…

İkincisi ise, ekonomik şartların insanları en küçük kazancı bile önemsemek zorunda bıraktığı gerçeği…

İşte asıl üzerinde durmamız gereken nokta da bu.

Çevreyi korumak adına atılan her adım kıymetlidir. Ancak o adımları atan insanların ekonomik gerçeklerini görmezden gelirsek, hikâyenin sadece yarısını okumuş oluruz.

Çünkü hiçbir anne, hiçbir baba saatlerce kuyrukta beklemeyi hobi edinmez. İnsanlar zamanlarını harcamayı değil, hayatlarını kolaylaştırmayı ister. Eğer bir lira bile bir evin bütçesinde anlamlı bir yer tutuyorsa, bu bize yalnızca geri dönüşümün değil, hayat pahalılığının da sessizce konuştuğunu gösterir.

Dilerim bir gün bu kuyruklar yine olur.

Ama insanlar bir liraya ihtiyaç duydukları için değil, çocuklarına bırakacakları daha temiz bir dünya için beklerler.

İşte o zaman gerçekten hem çevreyi hem de insanı kazanmış oluruz.