Ramazan gelmeden hele bir iki gün önce, Gaziantep’te evlerde ayrı bir telaş başlar. Bizim buralarda buna “hım basma” derler.

Hım basma; oruç başlamadan önce dostun, akrabanın, arkadaşın toplanıp son kez beraberce yiyip içmesi, muhabbet etmesi demektir. Ama öyle kuru kuru yemek değildir bu… İçinde samimiyet var, içinde sevinç var, içinde Ramazan’a hazırlanmanın tatlı heyecanı var.

Gaziantepli der ki:

“Ramazan gelmeden hele bir toplaşak, bi hım basalım.”

“Gel hele, sofraya oturak” kültürü

Gaziantep’te sofra demek birlik demektir.

Bir evde hım basma olacaksa eş dost çağrılır:

“Gel hele akşam bizdeyik, hım basacahız.”

Sofralar kurulur, yemekler yapılır, tatlısı eksik olmaz. Ama işin özü yemekte değil, muhabbettedir. Sohbet uzadıkça uzar, eski günler konuşulur, kahkahalar yükselir.

Gaziantepli için aynı sofrada oturmak gönül birliği demektir.

Lokma paylaşmak kardeşliktir.

Ramazan’a gönül hazırlığı

Hım basma aslında mideyi değil gönlü hazırlar.

“Yarın oruç başlayacak” bilinciyle insanlar bir araya gelir, kırgın varsa barışılır, gönül alınır.

Büyükler çocuklara der ki:

“Ramazan sabır ayıdır oğlum, paylaşma ayıdır.”

Böylece gelenek sadece yaşanmaz, öğretilir de.

Gaziantepli’nin bereket anlayışı

Gaziantepli bilir ki bereket çok yemekle değil, paylaşmakla olur.

Hım basma sofralarında bir tabak fazla konur, bir misafir daha gelsin diye.

Çünkü bu şehirde aç komşu varken tok yatmak ayıp sayılır.

Misafir berekettir, paylaşmak zenginliktir.

Geleneği yaşatmak gerek

Bugün hayat hızlı, insanlar yoğun… Ama böyle gelenekler bizi biz yapan değerlerdir. Hım basma sadece yemek değil, bir kültürdür; dostluk bağını güçlendiren, Ramazan’ın ruhunu yaşatan güzel bir adettir.

Ramazan’a birkaç gün kala kurulan bu sofralar bize şunu hatırlatır:

Ramazan aç kalmak değil, gönül doyurmaktır.

Bereket çoklukta değil, birliktedir.

Allah muhabbetimizi eksik etmesin, sofralarımızı bereketli kılsın.

Hepimize hayırlı Ramazanlar…