Bazı cümleler vardır, insanın içinden kopar ama dile gelmesi yıllar alır. İşte o cümlelerden biri: Ben annemi kaybettim.

Bu sadece bir kayıp değil. Bir yönünü, bir sığınağını, bir parçanı yitirmektir aslında. Çünkü anne, sadece bir insan değildir; bir evdir, bir huzurdur, bir dua gibidir insanın üstünde. Ne zaman yorulsan sığınabileceğin bir liman, ne zaman düşsen seni kaldıracak görünmez bir eldir.

Annemi kaybettiğim gün, zaman durmadı. Hayat akmaya devam etti. İnsanlar güldü, sokaklar kalabalıktı, dünya dönüyordu. Ama benim içimde bir şey sustu. Öyle bir sessizlik ki, ne kalabalık doldurabiliyor ne de geçen zaman.

Bir insan annesini kaybettiğinde aslında çocukluğunu da kaybeder. Kaç yaşında olursanız olun, annenizin varlığı sizi hep bir parça çocuk tutar. Onu kaybettiğinizde, büyümek zorunda kalırsınız… Hem de bir anda.

Artık “anne” diye seslendiğinizde cevap gelmeyeceğini bilmek… En zor kabullenişlerden biri bu. Telefona sarılıp arayamamak, bir derdin olduğunda koşup anlatamamak, “annem olsa ne yapardı?” diye düşünmek… İşte insanı en çok yoran da bu eksikliktir.

Ama anneler gerçekten gider mi?

Bir kokuda, bir yemekte, bir duada yaşamaya devam etmezler mi?

Bazen bir rüzgâr eser, saçlarınızı okşar gibi…

Bazen bir söz duyarsınız, onun sesi gibi…

İşte o an anlarsınız: Anneler aslında kalır.

Ben annemi kaybettim…

Ama onun öğrettiklerini, sevgisini, sabrını ve dualarını kaybetmedim.

Şimdi her zor anımda içimden onun sesi geçiyor:

“Sabret, geçer…”

Belki de anneler, biz güçlü olalım diye giderler.

Ama insan yine de ister…

Bir kez daha sarılmayı, bir kez daha “kızım oğlum, yavrum” diye seslenmesini.

Bu bir veda değil aslında.

Bu, içimde taşımaya devam ettiğim bir sevdanın adı:

Anne.