Hayat, bazı kayıplarla ikiye bölünür. Öncesi ve sonrası vardır. Ve o çizginin en derin, en sarsıcı olanı; annesini kaybettiği andır insanın.

Anne… Sadece bir kelime değil aslında. Bir sığınak, bir liman, bir yoldaş, bir nefes. Yorulduğunda başını yaslayabildiğin, en karanlık anında bile içini aydınlatan bir ışıktır. O ışık söndüğünde, dünya aynı dünya olmaktan çıkar.

Hayatını kaybeden anneler… Bu cümle bile insanın içine öyle ağır bir yük bırakıyor ki. Çünkü her anne, ardında yarım kalmış bir şefkat, eksik bir sarılma ve susturulamayan bir özlem bırakır. Onlar gittikten sonra büyür insan… Mecburen. Ama o büyümenin içinde hep bir çocuk kalır; annesini arayan, sesini duymak isteyen, bir kez daha “yemek yedin mi?” diye sorulmasını özleyen bir çocuk…

Anneler gider ama yok olmazlar. Bir mutfakta kaynayan çorbanın kokusunda, bir sabah erken kalkmanın telaşında, bir dua ederken ellerini açtığında…

Hep bir yerlerde yaşarlar. Belki bir hatırada, belki bir fotoğrafta, belki de kalbin en derin yerinde.

Onları kaybedenler bilir…

Kalabalıklar içinde bile eksik kalmayı, en mutlu anında bile bir yanının sızlamasını. Bayram sabahlarının artık eskisi gibi olmadığını, sofraların ne kadar dolu olursa olsun hep bir sandalyenin boş kaldığını…

Ama anneler, ardında sadece acı bırakmaz. Onlar aynı zamanda güç bırakır, sabır bırakır, direnç bırakır. Çünkü bir annenin yetiştirdiği evlat, onun izlerini taşır. Onun sevgisini, merhametini, hayata karşı duruşunu…

Bugün aramızda olmayan tüm anneleri rahmetle anıyorum. Onların sevgisi bu dünyadan silinmez. Çünkü anne sevgisi, ölümle bitmeyen tek duygudur.

Ve biliyoruz ki…

Bir insan annesini kaybettiğinde, aslında sadece birini değil, kendinden bir parçayı da toprağa gömer.

#Anne

#Annem