Bir zamanlar sivil toplum kuruluşları vardı…

Odalar, dernekler, platformlar…

Haksızlığa karşı susmaz, dik dururlardı.

Fırsatçılara göz açtırmamak için bir araya gelir, yürüyüşler düzenler, basın açıklamaları yaparlardı. Şehri yönetenlerle masaya oturur, sorunları kökünden çözmek için mücadele ederlerdi.

Peki şimdi ne oldu?

Bugün o yapıların çoğu sadece tabelalarda yaşıyor.

Çünkü zam fırtınası artık bir tufana dönüştü.

Her önüne gelen, dilediği gibi zam yapıyor.

Tarladaki ürün ile market rafındaki fiyat arasında uçurum var. Elektrikten suya, doğalgazdan gıdaya, giyimden ulaşıma kadar neredeyse her gün yeni bir zam haberiyle uyanıyoruz.

Ama iş maaşlara gelince tablo değişiyor.

Asgari ücretli, emekli ve memur…

Yılda bir kez yapılan zamlar ise gerçek enflasyonun gerisinde kalıyor.

Adeta çay kaşığıyla verilen, kepçeyle geri alınıyor.

Vatandaş artık geçim derdinde.

Günü kurtarmanın peşinde…

Gençler umutsuz.

Üniversite mezunları hayallerinin değil, mecburiyetlerinin peşinde.

Diplomalar, üç harfli marketlerin kasalarında bekliyor.

Sanayici huzursuz, esnaf borç batağında, çiftçi üretse de kazanamıyor.

Ülkenin büyük bir kısmı borçlu, icralık…

Bu tablo doğal olarak ailelere de yansıyor.

Huzursuzluk artıyor, tartışmalar büyüyor, boşanmalar ve şiddet olayları çoğalıyor.

Piyasada nakit yok.

Para bankalarda, kartlarda dönüyor.

Televizyonlarda ve bazı gazetelerde çizilen “tozpembe” tablo ise gerçek hayatla örtüşmüyor.

Çünkü gerçek, sokakta yaşanıyor.

Bir de “mezarda emeklilik” meselesi var…

65 yaşında emeklilik hayali bile artık birçok kişi için ulaşılmaz bir hedef.

Üstelik vatandaş, artan vergiler ve cezalarla daha da zorlanıyor.

Ama yine de…

İçimizde bir umut var.

Bu zor günlerin geçeceğine dair bir umut…

Seçimden seçime hatırlanan vatandaşın sesi, bir gün gerçekten duyulacak.

Görmezden gelinen sıkıntılar, elbet bir gün görülmek zorunda kalacak.

Sanırım…

İnşallah…

Umut ediyoruz.